อวิชชา หรือความไม่มีวิชชา เป็นสภาวธรรมหรือธรรมชาติของปุถุชนที่มาพร้อมกับการ เกิด ขึ้นในโลก กล่าวคือ ชีวิตย่อมเกิดมาพร้อมด้วยอวิชชาโดยธรรมชาติ คือ เมื่อเกิดมาย่อมยังไม่มีผู้ใดมีวิชชาติดตัวมานั่นเอง กล่าวคือ แต่แรกเกิดย่อมยังไม่มีความรู้หรือปัญญาในธรรมหรือสิ่งต่างๆ  และยิ่งหมายถึง การรู้เข้าใจอย่างถูกต้องตามจริงอย่างปรมัตถ์เสียอีกด้วย เพราะย่อมยังไม่ได้มีการศึกษา,เรียนรู้,สั่งสมปฏิบัตินั่นเอง   อวิชชาจึงเป็นสภาวะที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับตัวตนหรือชีวิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เป็นธรรมดา,   การดับอวิชชา จึงหมายถึง การศึกษาทำให้มีวิชชาความรู้แจ้งของพระองค์ท่าน หรือปัญญาในการดับทุกข์นั่นเอง   ดังนั้นการที่จะมีวิชชาในธรรมต่างๆที่ใช้ในการดับไปแห่งทุกข์นั้น จึงเป็นสิ่งที่เกิดแต่ปัญญาเป็นเหตุปัจจัยหลัก อันมีสติและสมาธิเป็นบาทเป็นฐานเป็นเครื่องสนับสนุน   อันจักเกิดขึ้นจากการเรียนรู้, ศึกษา และปฏิบัติเท่านั้น  หรือการที่ต้องสังขารปรุงขึ้นนั่นเอง  แต่เป็นสังขารชนิดที่พระพุทธองค์ทรงสรรเสริญว่า ควรทำให้เกิด  ให้มี  ให้เป็น  และควรทำให้เจริญยิ่งๆขึ้นไป  จึงเป็นภาเวตัพพธรรม - ธรรมที่ควรทำให้เจริญหรือภาวนาให้ยิ่งๆขึ้นไป

จึงพึงเข้าใจด้วยว่า   อวิชชาจึงเป็นสภาวธรรม(ธรรมชาติ)ของปุถุชนทุกคน เป็นธรรมดา